Ben Buitendijk

Beeld

Het stond hem helder voor ogen wat hij wilde maken. De kunst was om het weerbarstige staal in die vorm te smeden.

Ermin Salander haalde voorzichtig het gloeiende blok ijzer uit de oven en legde het op het aambeeld. Hij hief zijn hamer en begon.

Spiedende ogen in de schaduw observeerden en beoordeelden elke beweging, elke slag.

Met snelle slagen, het stuk voortdurend ronddraaiend begon hij het vorm te geven. Af en toe legde hij het weer in het vuur tot het weer rood gloeide. Dan werkte hij verder, zeker en zonder aarzelen.

En ineens was het beeld weg. Hij sloeg maar wist dat het niet goed was. Hij aarzelde. De hamer bleef in de lucht hangen, kwam alsnog weer en vernielde de vorm die hij met zoveel zorg tevoorschijn had gebracht.

'Stop maar,' klonk het uit de schaduw.

Meester Morton kwam naar voren. Hij trok de hamer uit Ermins hand en liet die met grote kracht op het werkstuk neerkomen.

'Ik … was het beeld kwijt,' zei Ermin zachtjes.

'Je bent er gewoon nog niet,' zei meester Morton, hoewel hij de teleurstelling niet uit zijn stem kon houden. 'Daarom heet het ook een proef. Je mag het volgend jaar nogmaals proberen. Als je zolang nog wilt blijven. Ik snap eerlijk gezegd niet, waarom je het blijft proberen. Dit is je … vijfde proef?'

'Mijn zesde,' zei Ermin beschaamd. 'Maar er is niets wat liever ik liever wil.'

'Maar soms moet je gewoon toegeven dat je iets niet kunt.'

'Ik wil het nog één keer proberen, meester. Nog één keer, de zevende. Als ik dan weer faal zal ik er mee ophouden.'

Dus veegde Ermin opnieuw een jaar lang de werkplaats, schuurde, polijstte hij de werkstukken van anderen. Hij verdroeg de spot van de jongens die ooit tegelijk met hem waren begonnen, en sommigen zelfs later, en die inmiddels allemaal hun meesterstuk hadden gemaakt.

En telkens wanneer hij de kans kreeg oefende hij, probeerde hij de technieken uit waarin de meester hem onderwees. Altijd aan de hand van zorgvuldig uitgetekende beelden.

Tenslotte brak de vastgestelde dag aan.

'Weet je wat je wilt maken?' vroeg meester Morton.

'Natuurlijk,' antwoordde hij. Hij was dagenlang bezig geweest om het beeld te vormen in zijn hoofd.

'Denk eraan: van het hoofd naar het hart naar de handen.'

Nu richtte hij al zijn aandacht gericht op het blok ijzer dat dieprood in de oven gloeide.

'Laat zien dan.'

Maar met dat Ermin de tang oppakte, realiseerde hij zich, dat het beeld verdwenen was. Er was slechts een lege plek in zijn geest.

'Toe dan,' zei meester Morton ongeduldig. 'Anders is het nu meteen voorbij.'

Ermin reikte met de tang in het vuur en pakte het roodgloeiende ijzer vast. Voorzichtig tilde hij het op.

Bijna liet hij het glippen. Meester Morton slaakte een kreet.

Op het aambeeld lag niet een vormloos blok ijzer dat in een vorm gesmeed moest worden, maar de perfecte realisatie van het beeld dat hem voor ogen had gestaan.